ХУДГИЙН ОХИН Төрөл: Аймшиг, мистери, сэтгэлзүйн драм Нэгдүгээр бүлэг Шөнө дунд ирсэн дуу Номин өвөөгийнхөө гэрт арван таван жилийн дараа анх удаа ганцаараа ирж байлаа. Хотод амьдардаг түүнд энэ байшин аль хэдийн мартагдсан зүйл мэт санагддаг байв. Хүүхэд байхдаа зуны амралтаараа энд ирдэг байсан ч сүүлийн жилүүдэд өвөөтэйгөө уулзахаас бусад үед энэ газар руу бараг хөл тавиагүй. Өвөө нь нас бараад гурван сар болжээ. Одоо Номинд хийх ганц ажил үлдсэн. Байшинг цэвэрлэж, бичиг баримтуудыг нь цэгцлээд, үл хөдлөх хөрөнгийг зарахаар шийдэх. Гэвч тэр гэрийн ард байдаг хуучин худгийг хараад хүүхэд насных нь нэгэн зүйл санаанд орлоо. Өвөө нь үргэлж: — Худаг руу шөнө битгий ойртоорой, гэж хэлдэг байв. Тэр үед Номин учрыг нь асуудаг байсан ч өвөө нь хариулдаггүй. Харин: — Шөнө хүн бүр өөрийгөө л хардаггүй юм, гэж хэлдэг байжээ. Номин энэ үгийг хэзээ ч ойлгож байгаагүй. Тэр орой байшинг цэвэрлэж дуусаад орондоо орлоо. Цаг 03:17 болж байхад Номин гэнэт сэрэв. Тог… тог… тог… Цонх тогшиж байлаа. Номин хэсэг чимээгүй хэвтэв. Салхи байсангүй. Дахин: Тог… тог… тог… Тэр орноосоо босож цонх руу очив. Гадаа хэн ч байсангүй. Гэвч цонхны доорх шаварт жижигхэн нойтон хөлийн мөр харагдав. Хөлийн мөр байшингаас худаг руу чиглэжээ. Номин цонхоо хаагаад буцаж орондоо орох гэтэл… худагны зүгээс хүүхдийн сулхан хоолой сонсогдов. — Номин… Тэр хөшиж орхив. Хоолой дахин сонсогдлоо. — Номин… Хоёрдугаар бүлэг Сараа Маргааш өглөө Номин хөрш айлын Сүхээгээс худагны талаар асуув. Сүхээ багадаа энэ нутагт өссөн, өвөөг нь сайн таньдаг байлаа. — Чи өчигдөр шөнө ямар нэг юм сонссон уу? гэж тэр асуув. Номин хэсэг эргэлзээд: — Худагнаас охины дуу сонссон. Сүхээний царай тэр дороо хувирав. — Ямар охины? — Мэдэхгүй. Сүхээ хэсэг дуугүй сууснаа: — Сараа. — Хэн юм? — Чи мэдэхгүй нь дээр. Гэвч Номин дахин асуусаар байв. Эцэст нь Сүхээ түүнд олон жилийн өмнөх явдлыг ярив. Сараа гэдэг арван зургаан настай охин хорь гаруй жилийн өмнө алга болжээ. Сүүлийн удаа түүнийг Номины өвөөгийн байшингийн ард байдаг худгийн ойролцоо харсан байна. Цагдаа нар хайсан ч охиныг олж чадаагүй. Хэдэн сарын дараа худагны ус хар өнгөтэй болсон. Тэр үеэс хойш нутгийн хүмүүс шөнө худагнаас охины дуу сонсдог болсон гэдэг. — Юу гэж хэлдэг юм? Сүхээ Номин руу шууд харсангүй. — “Намайг ол” гэж. Номин инээх гэсэн боловч чадсангүй. — Тэгээд хүмүүс яагаад худаг руу очдоггүй юм? — Очсон хүмүүсийн зарим нь буцаж ирээгүй. Өрөө хэсэг чимээгүй болов. — Чи өөрөө харж байсан уу? гэж Номин асуув. Сүхээ удаан бодсоноо: — Нэг удаа. — Юу харсан? — Охин. — Сараа? — Тийм. — Ямар байсан? Сүхээний хариулт Номиныг улам түгшээв. — Хамгийн аймшигтай нь тэр охин аймшигтай харагддаггүй. Гуравдугаар бүлэг Худагны дуу Тэр шөнө Номин ганцаараа үлдсэнгүй. Сүхээ байшинд хоноглохоор болов. Тэд оройжин ярилцсан ч худагны талаар дахин сөхсөнгүй. Шөнө дунд цахилгаан тасарлаа. Бүх байшин харанхуй болов. Гэнэт гал тогооны цонхны цаанаас: — Номин… гэсэн дуу сонсогдов. Сүхээ ч сонсов. Тэд бие бие рүүгээ харав. Дахин: — Номин… Энэ удаа дуу худагны зүгээс ирж байлаа. Сүхээ: — Битгий гар. Гэвч Номин аль хэдийн хаалга руу явчихсан байв. Тэд гар чийдэн барин хашаанд гарав. Худагны төмөр таг өөрөө хөдөлж байлаа. Тас… тас… Номин ойртож очив. Тагны завсраар гэрэл тусгав. Доор ус харагдсангүй. Харин худгийн ёроолд нэгэн охин зогсож байв. Урт хар үстэй. Цагаан хувцастай. Нүүрээ доош харуулсан. Номин амьсгаагаа түгжив. — Сараа? Охин аажмаар толгойгоо өргөв. Гэвч тэр үед Сүхээ Номины гарыг чанга татав. — Эргээд хар! Номин эргэж харав. Тэдний ард хэн ч байсангүй. Харин худаг руу буцаж харахад… охин алга болсон байв. Тэр шөнө Номин унтаж чадсангүй. Өглөө болтол ганцхан зүйл бодогдов. Хэрэв худагны ёроолд охин байсан юм бол… тэр хэн байсан бэ? Дөрөвдүгээр бүлэг Өвөөгийн авдар Номин өвөөгийнхөө өрөөг дахин ухаж эхлэв. Тэр ямар нэгэн тайлбар хайж байлаа. Шүүгээ. Номын тавиур. Хуучин зураг. Баримтууд. Юу ч байсангүй. Гэтэл орны доорх жижиг авдар нүдэнд нь тусав. Түлхүүр нь авдрын хажууд байлаа. Дотор нь хуучин дэвтэр байв. Эхний хуудсан дээр: “Сараагийн тухай үнэнийг хэн ч мэдэж болохгүй.” гэж бичсэн байлаа. Номины зүрх хүчтэй цохилов. Дараагийн хуудсыг эргүүлэв. Өвөөгийн гарын бичиг байлаа. “Тэр шөнө би түүнийг худгийн дэргэд харсан.” Дараагийн мөр: “Тэр надаас тусламж гуйсан.” Номин цааш уншив. “Би тусалж чадаагүй.” Дараагийн хуудсыг эргүүлэхэд бичиг нь улам замбараагүй болжээ. “Би түүнийг түлхээгүй.” Номин амьсгаагаа түгжив. Гэвч дараагийн өгүүлбэр: “Гэхдээ би түүнийг аврах гэж оролдоогүй.” Номин дэвтрийг ширээн дээр тавив. Яг тэр мөчид хаалганы цаанаас: Тог… тог… гэж дуугарав. — Сүхээ? Хариу алга. Номин хаалгаа нээв. Коридор хоосон байлаа. Харин шал дээр нойтон хөлийн мөр байв. Хөлийн мөр өвөөгийн өрөөнөөс гарч… худаг руу чиглэж байлаа. Тавдугаар бүлэг Худагны доорх хаалга Номин Сүхээг дуудаж, дэвтрээ үзүүлэв. Тэд хамтдаа худаг руу очлоо. Хуучин төмөр тагийг хөдөлгөхөд доороос хүйтэн агаар үлээв. Олс ашиглан Сүхээ эхэлж доош буув. — Энд ус алга! гэж тэр дээрээс хашгирав. Номин араас нь буув. Худгийн ёроолд үнэхээр ус байсангүй. Харин хананд жижигхэн төмөр хаалга байлаа. Тэд хаалгыг онгойлгов. Цаана нь нарийхан хонгил үргэлжилж байв. Хонгилын төгсгөлд жижиг өрөө байлаа. Тэнд хуучин хүүхдийн тоглоом, хэдэн зураг, эвдэрсэн сандал байв. Ханын нэг хэсэгт: ЯАГААД? гэсэн үгийг олон удаа зуржээ. Номин нэгэн хуучин зураг олж авав. Зураг дээр Сараа байлаа. Гэхдээ тэр ганцаараа биш. Хажууд нь Номины өвөө зогсож байв. Номин зурагны ар талыг эргүүлэв. “1989 оны зун.” гэж бичжээ. Тэгтэл ард нь охины дуу сонсогдов. — Чи эцэст нь ирлээ. Номин эргэв. Сараа тэнд зогсож байлаа. Энэ удаа тэр аймшигтай биш байв. Зүгээр л гунигтай. — Чи яагаад намайг дуудсан юм бэ? гэж Номин асуув. Сараа толгой сэгсрэв. — Би чамайг дуудаагүй. — Тэгвэл хэн? Сараа хонгилын харанхуй руу заав. — Тэр. Харанхуй дундаас хүнд алхах чимээ гарлаа. Нэг. Хоёр. Гурав. Сүхээ Номиныг татав. — Явъя. Гэвч тэдний ард хаалга өөрөө хаагдав. Зургаадугаар бүлэг Тэр зүйл Харанхуй хонгилоос нэгэн эрэгтэй хүний хоолой сонсогдов. — Номин… Номин тэр хоолойг танилаа. Өвөөгийнх нь хоолой. — Өвөө? Сүхээ: — Энэ чинь өвөө чинь биш. Харанхуйгаас дахин: — Номин… Энэ удаа хоолой нь өөрчлөгдөв. Ээжийнх нь хоолой шиг сонсогдов. Дараа нь Сүхээгийн хоолой. Дараа нь Номины өөрийнх нь хоолой. Хонгил тэр бүх дууг өөртөө шингээж байгаа мэт байлаа. Сараа: — Битгий хариул. — Яагаад? — Чамайг нэрээр чинь дуудвал…
Энэ нийтлэл төлбөртэй
Бүтэн нийтлэлийг уншихын тулд доорх сонголтуудын аль нэгийг сонгоно уу.
