Өглөө бүр хүү нь ээжийнхээ өрөөнд орж: — Ээж ээ, би явлаа, — гэж хэлдэг байв. Харин ээж нь хэзээ ч хариу хэлдэггүй. Тэр аль хэдийн хорвоог орхисон байлаа. Гэвч хүү нь ээжийнхээ сандлыг цонхны дэргэд хэвээр нь үлдээж, өглөө бүр түүнтэй ярьдаг байв. — Өнөөдөр ажил ихтэй.— Цалингаа авбал таны дуртай боов авчирна аа.— Би өчигдөр таны хэлдэг байсан үгийг ойлголоо, ээж ээ. Тэр үгээ хэлэх бүрдээ хариу сонсох мэт хэсэг чимээгүй сууна. Нэг өдөр хүү ажлаасаа ирээд ээжийнхээ хуучин авдрыг цэвэрлэж байгаад жижигхэн дугтуй олжээ. Дээр нь: “Хүүдээ. Намайг байхгүй болсон хойно уншаарай.” гэж бичсэн байв. Хүүгийн гар салганав. Тэр дугтуйг задлахад ганцхан хуудас цаас байлаа. “Хүү минь,Чамайг бага байхад би чамд ‘том болоод сайн хүн болоорой’ гэж их хэлдэг байсан. Харин одоо бодоход би буруу үг хэлж байжээ. Би чамайг заавал сайн хүн болохыг хүсээгүй юм.Би чамайг сэтгэлээ хатууруулахгүй хүн болоосой гэж хүссэн. Амьдрал чамайг олон удаа гомооно. Зарим хүн чамайг хуурна. Зарим нь орхино. Заримдаа чи өөрөө ч өөрийгөө танихаа болино. Тэр үед битгий ‘би хэнд ч хэрэггүй’ гэж бодоорой. Чи миний хувьд энэ хорвоогийн хамгийн үнэ цэнтэй хүн байсан шигээ, хэзээ нэгэн цагт өөр нэг хүний амьдралд тийм хүн болно. Бас нэг зүйл байна. Чи намайг өдөр бүр ‘би явлаа’ гэж үддэг байсан даа. Би чамд хариу хэлдэггүй байсан ч сонсдог байсан юм. Чи намайг сонсохгүй байна гэж бодож байвал, цонхны дэргэдэх сандал руугаа хараарай. Тэнд миний чамд үлдээсэн хамгийн сүүлчийн зүйл бий.” Хүү яаран цонхны дэргэдэх сандал руу очив. Сандлын доороос жижиг модон хайрцаг гарч ирэв. Дотор нь хуучин зураг, хэдэн захидал, бас нэгэн жижигхэн түлхүүр байлаа. Түлхүүрийн хажууд: “Чиний хүүхэд насны өрөөний хаалга.” гэж бичжээ. Хүү гайхан ээжийнхээ хуучин өрөөг онгойлгов. Өрөөнд юу ч байсангүй. Зөвхөн ханан дээр өлгөөтэй нэг том толь байлаа. Тэр толинд өөрийгөө хараад зогсов. Тэгээд гэнэт ойлгов. Ээж нь түүнд мөнгө, байшин, үнэт эдлэл үлдээгээгүй. Өөрийгөө үлдээжээ. Түүний инээмсэглэлд. Түүний зан араншинд. Хэн нэгнийг гомдоохоороо гэмшдэг зүрхэнд нь. Хэн нэгнийг өлсөж явахыг хараад хоолоо хуваалцдаг гарт нь. Хамгийн гол нь, ээжийнхээ дэргэд байхдаа сурсан тэр энгийн нэг зуршилд нь: Хайртай хүнээ явуулахынхаа өмнө заавал “хайртай шүү” гэж хэлдэг зуршил. Хүү нулимсаа арчаад цонхны дэргэдэх сандал дээр суулаа. Маргааш өглөө нь тэр урьдын адил босож, ээжийнхээ өрөөнд орлоо. Хэсэг чимээгүй зогссоноо инээмсэглээд: — Ээж ээ, би явлаа. Хайртай шүү. гэв. Тэгээд анх удаа хаалгаа хаалгүй гарч одов. Учир нь тэр өдөр хүү нэг зүйлийг ойлгосон байлаа. Хүн нас барахад хайр нь хамт үхдэггүй.Харин хайр нь үлдсэн хүний зан чанар болж үргэлжилдэг. Тэр өглөө хүү ажилдаа явах замдаа гудамжинд ганцаараа сууж байсан хөгшин эмэгтэйг харав. Тэр зогсов. Цүнхээ онгойлгож, ээжийнхээ дуртай байсан боовноос нэгийг гаргаж өгөв. Хөгшин эмэгтэй гайхан: — Хүү минь, яагаад надад өгч байгаа юм бэ? — гэж асуув. Хүү инээмсэглээд: — Зүгээр ээ. Ээж минь надад ингэж амьдрахыг заасан юм. гэжээ. Тэр мөчид салхи үлээж, хүүгийн араас хэн нэгэн аяархан: “Миний хүү…” гэж хэлэх шиг болов. Хүү эргэж харсангүй. Зүгээр л инээмсэглэв. Учир нь заримдаа бидний хамгийн их санасан хүмүүсэргэж ирдэггүй. Харин тэдний хайрбидний дотор үлдээд, биднээр дамжин амьдарсаар байдаг.
Энэ нийтлэл төлбөртэй
Бүтэн нийтлэлийг уншихын тулд доорх сонголтуудын аль нэгийг сонгоно уу.
